34 jaar geleden kwam Ton bij LEEF! terecht. Hij werkte bij de vrijwillige brandweer, maar haalde de fysieke keuring niet meer.
“Dan denk je: hier moet ik wat aan doen.”
Samen met een hele club begon hij bij LEEF!. Gewoon trainen, gezelligheid, bezig blijven. Niemand had toen kunnen bedenken dat deze basisconditie later zo’n grote rol zou spelen.
De eerste diagnose: darmkanker
10 jaar terug op 5 december veranderde alles. Bij Ton werd dikke darmkanker geconstateerd.
In maart 2016 werd de tumor verwijderd. Waar de meeste mensen na vijf dagen weer naar huis mogen, lag Ton zes weken in het ziekenhuis. Door lekkage moest een tweede operatie worden uitgevoerd en werd er een stoma geplaatst. In november werd de stoma weer verwijderd. Het herstel was zwaar, maar uiteindelijk leek het goed te gaan. Daarna volgden jaren van controles, die telkens geruststellend waren.
Tijdens de laatste controle in 2017 vroegen de artsen:
“Is je nog iets opgevallen?”
“Ik ben vijf kilo afgevallen.”
Het leek niets bijzonders. De arts dacht dat ook. Toch werd er vanwege zijn medische voorgeschiedenis een scan gemaakt. Op die scan werd iets kleins gezien bij de endeldarm. Dat leidde tot jaren van extra controles, waarbij Ton soms anderhalf uur in de scanner lag. Uiteindelijk werd geconcludeerd dat het goedaardig was en dat het zo gelaten kon worden.
Alles leek vanaf dat moment weer rustig.
13 maart 2024
Tot 13 maart 2024. Ton kon ineens niet meer naar de wc. De huisarts verwachtte niets ernstigs, maar verwees hem vanwege zijn voorgeschiedenis toch door voor onderzoek. Ook de arts dacht dat het wel mee zou vallen.
Ton moest opnieuw een coloscopie ondergaan. Omdat iedereen ervan uitging dat het niets zou zijn, keek Ton zelf mee op de monitor.
“Ik schrok me kapot. Het leek wel een Limburgse vlaai.”
Rood, zwart en wit. De arts wist ook even niet wat hij moest zeggen. De conclusie: een grote tumor in de endeldarm.
Chemo als enige optie
Opereren was op dat moment geen optie. De tumor was te groot en zat op een lastige plek. Ton kreeg 26 dagen bestraling en 32 dagen chemo pillen. De hoop was dat de tumor zou krimpen, maar dat gebeurde niet.
De enige mogelijkheid die overbleef was een zeer zware operatie. De artsen waren eerlijk: de kans op overlijden was groot.
In deze periode kon Ton niet meer naar LEEF! komen. Zijn lichaam liet dat niet toe. Maar hij bleef onderdeel van de LEEF-familie. De trainingen stopten niet; ze verplaatsten zich naar huis. Patrick, Karin of Tamim kwamen bij hem langs om de trainingen verder op te pakken, om zo fit mogelijk de operatie in te gaan.
12 november: een beladen operatie
In de dagen vóór de operatie kwam Patrick nog bij Ton langs. Niet om te trainen, maar om afscheid te nemen, omdat niemand wist hoe dit zou aflopen. Op 12 november 2024 werd Ton geopereerd. Deze dag viel hem extra zwaar, omdat dit ook de sterfdag van zijn vader was.
Tijdens de operatie bleek hoe ernstig het was. Niet alleen de endeldarm, maar ook de prostaat en blaas bleken aangedaan. De tumor was 17 × 17 × 7 centimeter.
13 dagen intensive care
Na de operatie lag Ton 13 dagen op de intensive care. Het herstel was extreem zwaar.
Ton gaf zelf aan dat hij het kunstmatig in leven gehouden worden eigenlijk niet meer wilde, maar euthanasie was volgens de artsen op dat moment geen optie.
De laatste kans
Op 5 december stond de chirurg opnieuw aan zijn bed. Ze bespraken alles open en eerlijk. Er was al veel geopereerd en eigenlijk konden ze niet meer.
Tegelijkertijd zagen de artsen dat Ton mentaal helder was en lichamelijk sterk. Dat vonden ze zonde om op te geven. Er bleef nog één optie over: een omleiding naar de nieren, het verwijderen van een stukje van de dikke darm en verder leven met een stoma. Dat zou nog leven betekenen. Daarvoor moest Ton zes maanden niet eten en drinken. De geplande operatiedatum werd 23 juni. Ton besloot ervoor te gaan.
Klaar maken voor die kans – bij LEEF!
Vanaf dat moment begon een intensieve voorbereiding van zes maanden. Niet bij LEEF! in de zaal, maar volledig aan huis. De trainingen gingen door, aangepast aan wat Ton aankon.
“Ze doen niet zielig met je. En dat is juist goed.”
Die periode kende ups en downs. Sommige dagen ging het iets beter, andere dagen kostte alles moeite. In het begin kon Ton nog geen 400 meter lopen. Toch bleef hij oefenen. Kleine stukjes, rust nemen, weer verder.
Stap voor stap werd Ton sterker. Eerst kleine stukjes. Dan iets verder. Tot hij ineens weer kilometers maakte. Uiteindelijk liep hij vier kilometer achter elkaar.
Het contact met Patrick bleef in die periode intensief. Ton hield hem regelmatig via appjes op de hoogte.
“Patrick, ik wil jou, Karin en Tamim hartelijk bedanken voor de goede voorbereiding op mijn operatie. Niet alleen erg goed, maar ook gezellig. Het heeft me ook mentaal voor een groot deel op de been gehouden. Ik hoop dat alles goed verloopt en dat ik op termijn weer naar de Brikstraat kan komen.”
Op dat moment niet wetende dat het nog zo lang zou duren voordat hij dat ook echt zou kunnen.
107 dagen in het ziekenhuis
Na de operatie van 23 juni begon een lange en zware ziekenhuisperiode.
De operatie duurde uren en de operatie leek uiteindelijk geslaagd te zijn, maar al na één dag ontstond er lekkage.
Nog geen dag daarna moest Ton voor spoedoperatie en alsof dat nog niet genoeg was ging het die zaterdag opnieuw niet goed, dus weer een spoedoperatie.
In plaats van beter ging het steeds slechter.
Er volgden infecties, een longontsteking, een longembolie en nevelroos.
Ton had maandenlang een extreem droge mond. Elke dag mocht hij water in zijn mond nemen, maar niets doorslikken.
Zoals hij zelf appte:
“Ik ben erg moe, maar probeer wel te lopen met al die bende aan mijn lijf. Na 400 meter kan ik haast niet meer.”
“Ik heb vaak gedacht: geef me maar een spuitje.”
In totaal lag Ton 107 dagen in het ziekenhuis. Op 7 oktober mocht hij het ziekenhuis verlaten en voor revalidatie naar Recura. Na nog 30 dagen bij Recura mocht Ton op 5 november eindelijk weer naar huis.
24 december: terug bij LEEF
Het herstel bleef zwaar. Ook thuis kostte alles energie. Ton kon nauwelijks bewegen, lag veel en moest opnieuw leren luisteren naar zijn lichaam.
Toch bleef hij doorgaan. Stap voor stap werkte hij verder aan zijn herstel.
Op 24 december, één dag voor kerst stond Ton weer bij LEEF!. Om te trainen.
Het was een bijzondere dag. Emotioneel. Niet alleen voor Ton, maar ook voor het team van LEEF!.
Want wat zijn we dankbaar dat Ton hier weer stond. Dat hij blijft vechten. Dat hij zo sterk is gebleven.
Dankjewel Ton
Voor je kracht
Voor je doorzettingsvermogen.
En voor het voorbeeld dat je bent.
Op naar een gezonde periode.