Belinda (31) genoot van een actief leven: werken in het Amsterdamse Bostheater, net klaar met haar opleiding tot theatermaker, kickboksen, yoga en wandelen met haar hond. Haar dagen waren gevuld met plannen, energie en beweging. Samen met haar partner deelde ze een toekomst vol kleine en grote dromen. Alles leek normaal. Tot januari 2024.
Het moment dat alles veranderde
In januari ontdekte Belinda een knobbel bij haar borst. De huisarts stelde haar gerust: het leek niets ernstigs. Ook in het ziekenhuis leek het aanvankelijk mee te vallen. Maar het gevoel bleef knagen.
“Ik raakte er overstuur van. Iets in mij zei gewoon: dit klopt niet. Uiteindelijk dacht ik: als ik het niet vertrouw, moet ik doorpakken.”
Een biopt volgde, en kort daarna kwam de uitslag: borstkanker, met uitzaaiingen in de oksel. Belinda was toen nog super jong: 29 jaar.
De eerste chemokuur: een zware klap
De eerste chemokuur sloeg in als een bom. Plotseling waren dagelijkse taken een uitdaging.
“Ik liep als een zombie. Boodschappen doen lukte amper. Zelfs een kwartiertje met de hond wandelen was genoeg om daarna te moeten rusten.”
Alles kostte energie, en haar lichaam voelde onvoorspelbaar. Bewegen, wat normaal zo vanzelfsprekend was, werd een oefening in geduld en luisteren naar haar grenzen.
Liefde en lichtpuntjes midden in de storm
Het was een zware periode van behandelingen: chemo, immuuntherapie, operatie, bestraling en nu hormoontherapie. Maar ondanks alles bleef de liefde sterk.
“In juli 2024 besloten we te trouwen, tijdens het hele traject van chemo. Het was een prachtige dag, een klein beetje aangepast, maar het gaf me ook hoop en positiviteit.”
De bruiloft gaf haar iets om naar uit te kijken, een moment van samen zijn en het leven vieren, zelfs in een tijd vol onzekerheid.
Alles weer oppakken en grenzen leren voelen
Belinda was vastbesloten om alles te doen om weer terug te bouwen: conditie, kracht, routine, leven oppakken. Maar het bleek een zoektocht: soms werd het te veel.
Ik was vastberaden om alles weer op te pakken en ging er vol voor, maar soms werd het te veel. Uiteindelijk verloor ik mijn baan, wat een flinke tegenslag was. Toch gaf het me ook de kans om alles op herstel te richten — fysiek én mentaal, zonder afleiding.
LEEF! als vertrouwde houvast
LEEF! werd haar nieuwe houvast. Onder begeleiding van fysiotherapeut Karin begon Belinda haar lichaam weer vertrouwen te geven en grenzen te leren voelen.
“Karin ziet echt alles. Ze merkt meteen hoe ik erbij zit, soms nog voordat ik het zelf doorheb. Als ik te hard ga, kan zij me afremmen zonder dat het geforceerd voelt. Dat gaf me enorm veel vertrouwen.”
Bij LEEF! ging het niet om presteren, maar om langzaam weer leren bewegen, routine opbouwen en opnieuw ontdekken wat mogelijk is. Het werd een plek waar ze zowel fysiek als mentaal sterker werd.
Nieuwe doelen en durven ontdekken
In 2025 stelde Belinda een sportief doel: meedoen aan de LoveLife Run, een 5 kilometerloop met lotgenoten. Ze trainde er hard voor, werkte gericht aan conditie en kracht, en zag het als een manier om stap voor stap haar herstel vorm te geven.
Kort daarna ging ze mee op een winterweek met lotgenoten: sneeuwwandelingen, ijsklimmen en adembenemende uitzichten.
“Ik voelde me echt een geluksvogel dat ik dit weer kon. Het ijsklimmen vond ik doodeng, maar het was zó vet dat ik het toch heb gedaan.”
Leven vieren, juist nu
Hoewel haar behandelingen achter haar liggen, blijft herstel een proces. De hormoontherapie heeft ook mentale impact, en Belinda start binnenkort met ademwerk bij LEEF!.
“Het leven vieren. Juist nu. Dat is mijn motto. Luisteren naar je gevoel, grenzen voelen en opnieuw ontdekken wie je bent. En dat doen in een plek die voelt als thuis, waar herstel centraal staat dat maakt alles mogelijk.”
Belinda is vanaf het eerste moment ook haar eigen proces aan het documenteren. Het is nog een zware klus, maar… stay tuned!